شهر ما «یزد»
شهــــــر ما بـــــی ابتـــــدا و انتهـاست
شهـــرمـــــا مـــــأوای مردان خداست
آرزو در شهـــــر مـــــا گُـــــل مــیكنـد
كوچههـــــامــــان يـــــاد سنبــل میكند
بر فـــراز هـــــر بنــــايـــی بادگيــــــر
میزنــد لبخنـــــد بــــــر بــــاد كويــر
شهر ما دريـــايــی از لطف و صفاست
مثـل يك گُــــل در ميــــان ماسـههاست
شهــر مـــا لطف كـــويـــر خسته است
مثل يك يــــاقــــوتِ بر گِل بستــه است
خــــاكهــــای اين ولايت قيـمـتی است
پاكــی مـردم ســـراپــــا فـطرتــی است
كـــــوچـــههـــای تشنــه ما مستِ خاك
تن رهــــــــا كــــرده مــیـان دستِ خاك
از عـطـش داغــی زده لبهـــای شـهر
تشنگی میپــرورد صـحــــرای شهــر
بوی خاك و بـوی خشت و بوی خـــار
بــــوی گـلـبـــــرگ لطيف گــل انــــار
قلب اين مـــــردم همــه افـلاكــی است
«لطف» هم در كوچـههای خاكـی است
قصّـه را از خــــــاك مــی بایـد شنيــد
میتــــوان در لای چـيـنــه عشق ديـد
مــیتوان بــیآب هم شـــــاداب بـــود
در صــــداقت همچنــان مهتـــاب بــود
در دل شبهــــای ســـرد خــــاكـــزار
قلبهــــايــــی ديــــدهام چون لالــهزار
شهــر مـــــا از آب هم بـيـــزار نيست
آب را بــــــا ايــــن ولايت كـــار نيست
سبـزه از ســـرسبـــزی مردم خجــــل
آب هم پنهــــان شــــده در لای گِــــــل
كودكان بــــا خــــاك بـــــازی میكنند
خويش را استــــاد و قـــاضی میكننــد
در هجـــوم وحشـــــی هر گـِـــردبـــاد
نطق هر گلدستــــهای «دارالـعـبــــاد»
شهر ما را شهرتــی ديــــرينــه است
شهر ما بـــا مردمـــان بیكينــــه است
از طراوت شهر ما گــاهی پـــر است
گاه خاك از آسمـان هم دلخـــــور است
نيست زنـدان سكنــــدر شهــــر مـــا
بلكه رمزی شد ز خشم و قهــــــر مـــا
جامع ما از همــــه جـــامعتـــر است
گنبدش از جمله گنبـــدهـــا ســــر است
خــــانقـــاه ركـــن دين و شمس دين
لطف آثــــــار قــــدیمـــــی دان یقیـــن
بادگيــــر دولت آبـــادش خَوش است
چون هوای نــــوبهـــاران دلكش است
بــر مزار وحشـــــی شيـــرين سخن
يـــــاد كـــــن از رادمـــــردان كهـــــن
در حظيره بهتــــــرين آثــــار ماست
آن طرفتر بين كه برخـــوردار ماست
ميــــرچخماق است با نخلی ستــرگ
مسجدی باگنبـــدی سبـــز و بـــــزرگ
يك نظــــر بــــــر لَـَـردِ باوردی كنيد
جــــای مردان است پس مـــردی كنيد
شـــــاهدانِ از تمــــــامی بهتــــرين
خفتهانـــــــد آسـوده در خلـــدبـــــرين
شـاهد كـــــاريز، آبانبــــارهـــاست
ذوق آثـــــــار همـه معــمــــــارهـاست
آتشی روشن به هـر آتشكــــده است
يـــادگــــــار دوره جشن ســـــده است
محمد كاظم كهدويي،
دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد