ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم             امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند       از گوشه‌ی بامی که پریدیم ، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود                  حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم

کوی تو که باغ ارم روضه‌ی خلد است                    انگار که دیدیم ندیدیم، ندیدیم

صد باغ بهار است و صلای گل و گلشن         گر میوه‌ی یک باغ نچیدیم ، نچیدیم

سرتا به قدم تیغ دعاییم و تو غافل              هان واقف دم باش رسیدیم، رسیدیم

وحشی سبب دوری و این قسم سخنها    آن نیست که ما هم نشنیدیم، شنیدیم