گل خورشید
گل خورشید
تمام خاک ایران را ز هر سویی
سرای خویش می بینم
و خود را با تمام مردمان بی ریا از هر کرانش
خویش می بینم
من ای خاک توانا ای گهرپرور
خودم را پیش آن قدر تو چون درویش می بینم
تو را آن سوتر از آن سو
ز دوران کهن تا روزگاری نو
تو را از پیش می بینم
ومی دانم که در آن سوی رؤیاهای من شهریست
که جانم از برای دیدن او چشم بر راه است
و از عمق دل و جان است
ایران است
ایران است
تو ای خورشید من ، از این سوی دنیا
برای دیدنت همواره مانند گل خورشید خواهم شد
26/8/90
شانگهای - چین
+ نوشته شده در ساعت توسط
|
دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزد